Zelfzorg bij verlies

Een paar weken geleden belde zij me op. Aan de telefoon vertelde ze dat ze had gelezen dat ik als rouwdoula begeleid bij verlies. Drie weken daarvoor voelde zij aan haar lichaam dat haar prille zwangerschap niet negen maanden zou duren. Een paar uur later verloor zij het kindje dat zij in gedachten al helemaal voor zich had gezien. Het kindje dat zij niet levend op deze wereld zou zetten. Ze vertelde dit ogenschijnlijk rustig en feitelijk. Ze nam contact op omdat ze dacht dat ze niet alleen haar kindje, maar ook zichzelf kwijt was geraakt. Ze had geen contact meer met zichzelf, haar lijf en haar gevoelens. Of ze een volle dag aandacht bij mij mocht boeken om zichzelf weer terug te vinden.

Op een dinsdagmorgen stapte ze de praktijk binnen. Een mooie jonge vrouw met heldere blauwe ogen. Ogen waarin ik mijlenver kon kijken zonder haar echt te kunnen zien. Met een kopje thee voor zich begon ze te praten. Eerst zakelijk, daarna maar tranen in haar ogen. Over hoe lastig het was geweest om zwanger te worden van dit kindje. Hoe zij al voor de conceptie contact had gemaakt met het meisje in haar dromen. Hoe zij en haar man door het dolle heen waren toen zij, hoewel ze het allang wist, een positieve test in handen hadden. Een hoe intens verdrietig ze was toen ze wist, voelde, dat haar lichaam afscheid nam. Dat haar omgeving haar niet kon bereiken met hun troostende woorden, en dat zij zich alleen voelde. Alleen gelaten voelde.

Ik zag haar pijn, haar hulpeloosheid en haar verdriet. Deze lieve mooie vrouw die met het verlies van deze droom het vertrouwen in zichzelf kwijt raakte. Op zachte muziek namen we plaats op een zachte mat. Door middel van beweging en zelfmassage werd zij uitgenodigd aan te komen in haar lijf. Stapje voor stapje. Terug in haar veilige en vertrouwde lijf. De poelen in haar ogen werden minder diep en water stroomde. Tijdens een geleide visualisatie kon zij bewust contact maken met haar droommeisje en afscheid van haar nemen. Precies op de manier zoals zij dat had gewild. Zodat het goed was. Verdrietig, maar goed.

Na nog een kopje thee en een wandeling langs de haven koos zij voor een ontspannen yoni steam, waardoor zij weer op een positieve manier in contact mocht komen met haar onderlijf en haar onderbuik kon verwarmen. In stilte en in afzondering maakte zij gebruik van het hersteldagboek om haar gedachten over haar verlies en haar wensen te ordenen. Gevoelens die er al even niet waren geweest mochten er vandaag zijn.
Na de yoni steam nam zij plaats op warme doeken en dekens. Met zachte druk, van top tot teen, werd haar lichaam door mijn handen herinnert aan de veiligheid en geborgenheid van troost en verzorging. Extra sluiting om de buik zorgde voor het terugbrengen van haar energie naar haar centrum. In sluimerslaap liet zij zich begeleiden.

De hernieuwde energie, kracht en liefde werd samengebracht in een edelsteen die zij verwerkte in een amulet van klei. Een aandenken. Aan het droommeisje dat van haar een moeder maakte. Tastbaar en helend. Met ruimte en liefde voor de toekomst. Het verdriet mocht er zijn. Rauw en intens. Maar wel van haar zelf, als onderdeel van een geheel.

Deze lieve mooie vrouw en moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s